|
|
|
Zomer Nieuwsbrief - 2026
|
|
|
|
|
|
Een ecodorp bouw je niet in één seizoen. Dat weten we inmiddels. De grootste muur die we moeten slechten is niet van steen, maar van geduld: het vinden van die ene kavel waar de huizen mogen komen. En toch geven we na al die jaren niet op — juist omdat we steeds duidelijker zien hoeveel waarde collectief wonen heeft voor welzijn, voor zorg, voor een buurt die weer een buurt wordt.
|
In deze nieuwsbrief lees je waar we staan: gesprekken met twee gemeenten rond Den Bosch, een keurmerk in wording, en inspiratie van plekken als Landdrift die ons laten zien dat dromen wél landen. Ondertussen bouwen we vast aan het belangrijkste fundament dat er is — vertrouwen tussen mensen. Want wanneer die grond er straks is, staan de muren niet op niets.
|
|
|
|
|
|
|
Druppels die samen een rivier worden - Verslag van het Ecobosch-verbindingsweekend bij Bella in 't bos, 16 en 17 mei 2026
|
|
|
Het regende een beetje toen we op zaterdagavond één voor één het bos in druppelden. En misschien is dat wel het mooiste beeld om mee te beginnen: druppels. Want zo kwamen we binnen. De een wat eerder, de ander wat later, ieder met een eigen tempo, een eigen weg door de bomen, een eigen rugzak vol verwachtingen en een beetje vermoeidheid van de week. Maar we kwamen allemaal dezelfde kant op. En toen we er eenmaal waren, had Bella het vuur al aangemaakt.
|
Er is iets met een vuur dat al brandt voordat je aankomt. Het zegt: *je bent welkom*. Het zegt: *iemand heeft aan je gedacht* De motregen siste zachtjes in de vlammen. We schoven dichter bij elkaar en lieten de warmte van het vuur en van elkaars aanwezigheid langzaam binnenkomen.
|
|
We begonnen, zoals het hoort, met een check-in. Een rondje langs iedereen: hoe sta je erbij, wat draag je deze dagen met je mee? Het is een klein ritueel, zo'n check-in, maar het doet iets groots. Het maakt van een verzameling losse mensen ineens een kring. Het ene moment ben je nog individuen die toevallig in hetzelfde bos staan, en het volgende moment ben je een groep die elkaar in de ogen kijkt en zegt: *ik ben er, en ik zie dat jij er ook bent.*
|
Sommigen kwamen binnen vol energie, anderen wat stiller, moe, zoekend naar rust. En dat mocht allemaal. Dat is misschien wel de kern van wat Ecobosch is: een plek waar je mag aankomen zoals je bent, zonder eerst iets te moeten worden. Een woongemeenschap in wording, een groep mensen die samen op zoek is naar een stuk grond om huizen op te bouwen — maar wie goed luisterde tijdens die check-in hoorde dat we eigenlijk al aan het bouwen waren. Niet aan muren, nog niet. Wel aan vertrouwen.
|
|
Een lied dat ergens vandaan kwam
|
Bram had iets bijzonders gemaakt. Met behulp van kunstmatige intelligentie had hij een lied geschreven en gecomponeerd — een lied over het bestan, voor het bestaan. Toen hij het voor het eerst liet horen, werd er hartstochtelijk gereageerd, en daarna brak er iets open. Hardop, de ander wat zachter. Vals soms, uit de maat, maar dat maakte niets uit. Verraste blikken, brede glimlachen, dat *kippenvel-gevoel* dat je krijgt als een groep stemmen samenkomt en plotseling groter klinkt dan de som der delen.
|
|
De geur van Simones keuken
|
|
Inmiddels hing er een geur door het bos die alle gesprekken even stillegde: Simone had gekookt. En wie ooit aan een tafel heeft gezeten waar met liefde voor je gekookt is, weet dat eten veel meer is dan eten. Het is zorg die je kunt proeven. We schoven aan, gaven borden door, schepten op, en genoten — echt genieten— van de maaltijd die ze voor ons had bereid.
|
Na het eten zetten we de tentjes op. Een beetje gehannes met haringen in de zachte bosgrond, iemand die een stokkende rits niet open kreeg. En toen stond het er: een paar tentjes tussen de bomen.
|
|
Spelletjes bij het kampvuur
|
De avond viel, het vuur werd opgestookt, en we deden spelletjes. Niets ingewikkelds — juist die eenvoudige spelletjes waarbij je elkaar leert kennen, waarbij iemands lach je verrast. Het vuur wierp dansende schaduwen op onze gezichten, de vonken stegen op naar een hemel die langzaam opklaarde, en ergens in die avond gebeurde het ongemerkt: we waren geen losse druppels meer. We waren een groep geworden.
|
|
De zondagochtend begon zacht. Een stille ochtendwandeling door het bos, voeten nog wat stijf van de nacht in de tent, adem die zichtbaar was in de koele lucht. Het bos rook naar nat blad en nieuw begin. Er werd weinig gepraat en veel gekeken — naar de bomen, het licht dat door de takken viel, de stilte die alleen een vroege ochtend in het bos kan geven.
|
Terug bij het kamp wachtte een lekker ontbijt, en daarna gooiden we de boel even helemaal open met een balspel. Wat is er fijner dan 's ochtends samen rennen, lachen, elkaar met een bal achterna jagen tussen de bomen? Het liet de slaap uit onze benen verdwijnen en de ernst uit ons hoofd. Klaar voor het serieuzere deel van de dag.
|
Want er moest ook gewerkt worden. We hielden een werksessie over het huishoudelijk reglement — hoe we het willen opstellen, en wat erin moet komen te staan. Dat klinkt misschien droog, een reglement, maar wie erbij was voelde dat het dat allerminst was. Want achter elke vraag — *hoe gaan we met elkaar om, hoe nemen we besluiten, wat verwachten we van elkaar* — schuilt de grootste vraag van allemaal: wat voor gemeenschap willen we eigenlijk zijn? Het was een sessie vol aandacht, geduld en de bereidheid om naar elkaar te blijven luisteren, ook als het even ingewikkeld werd.
|
|
En toen mochten de handen uit de mouwen. We deden klusjes bij Bella in het bos. Er werd zand gesjouwd om een pad verder aan te leggen — kruiwagen na kruiwagen, ruggen die kraakten, mensen die het van elkaar overnamen als de armen moe werden. Het is bijzonder hoe verbindend het is om samen iets fysieks te doen. Je hoeft niet eens te praten; het zweet en het gedeelde doel doen het werk.
|
En er werd een mozaïek afgemaakt. Dat ene kunstwerk vol scherven kleur — felrood, diepblauw, zonnig geel, paars als een avondlucht — dat als een soort symbool boven dit weekend hing. Want is dat niet precies wat een gemeenschap is? Allemaal losse stukjes, elk met een eigen vorm en kleur, die pas écht tot hun recht komen als je ze met zorg naast elkaar legt. Apart zijn het scherven. Samen worden ze een beeld.
|
|
Daarna kwam het opruimen. Afwassen, tenten afbreken, het kamp weer teruggeven aan het bos alsof we er nooit waren geweest. Er hing een lichte weemoed in de lucht, zoals altijd aan het eind van iets goeds. We deden een laatste check-out, een rondje langs iedereen: wat neem je mee, wat heeft dit weekend met je gedaan?
|
|
En toen reden, fietsten en liepen we weer uit elkaar. Net zoals we gekomen waren — als druppels, ieder een eigen kant op.
|
Maar er was iets veranderd. Druppels die samen geregend hebben, weten van elkaar. Ze zijn even één rivier geweest. En wanner we dat stuk grond vindt waar de huizen mogen komen, dan zullen de muren niet uit het niets ontstaan. Ze rusten al op een fundament dat hier, dit weekend, bij Bella in het bos, een beetje steviger is gelegd. Op een vuur dat al brandde voor we er waren. Op een lied. Op een maaltijd. Op een mozaïek van mensen.
|
Tot het volgende weekend. Het bos wacht op ons.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Een vriendin nodigde mij begin mei uit om naar een documentaire te gaan kijken over een schip. Ik heb niet veel met schepen, varen en op/ in het water zijn, maar ik kon een verzetje wel gebruiken. Het was een erg bijzondere documentaire had zij gehoord, inderdaad was het dat. Het was een film over de Azart, ship of fools. Het verhaal gaat over de oude vissersboot, die in 1987 door August Dirks, een levenskunstenaar, werd gekocht en de naam Azart kreeg. Het woord Azart komt uit het russisch en betekent " de hartstocht om alles op het spel te zetten, grote risico's te durven nemen en een onbezonnen, ongeremde geestdrift/ begeestering". In het Frans en Spaans betekent Azart " toeval, kans". Dit dekt letterlijk en figuurlijk het avontuur wat dit schip meer dan 33 jaar onder kapitein August over de wereld heeft doen varen. Een varend kunstwerk, een narrenschip om vrolijkheid, theater en muziek te brengen. Vanaf 1989 werd de Azart, ship of fools door een klein theatergezelschap als basis gebruikt voor hun activiteiten. Het schip voer naar vele havens in 19 landen, naar meer dan 120 steden en verzorgde meer dan 800 optredens. In wisselende crew en theatergezelschappen.
In deze documentaire volgen we kapitein August, hij wilde de VOC route overdoen, maar dan wel met een ander doel. Niet om te stelen en te kelen, maar om te spelen en te delen.!
Een film over onverwoestbaar optimisme en het waarmaken van dromen met als belangrijkste doel : vrolijkheid bij de mensen te brengen. De film toont ook de laatste reis van de Azart nadat in 2021 August ongeneeslijk ziek bleek te zijn. De bedoeling was het schip naar Australie te brengen, maar de Azart vond een bijzondere plek in Equador, waar een theatergezelschap het van August overnam. Het schip werd op het strand getrokken , een enorme operatie in San Mateo, waar het nu een theater plek is geworden, door lokale enthousiaste mensen wordt het loflied der zotten voortgezet. Een vaste ligplaats voor theater, muziek en vrolijkheid.
Een documentaire die mij diep ontroerde, inspirerend, moedig om je dromen trouw te blijven, te leven en een dwaas te moge zijn.
Na het einde van deze documentaire kwam August Dirks in vol ornaat met rinkelende belletjes en elfenoren binnen lopen met de filmmaakster. Een bijzonder moment om deze kunstenaar, deze creatieve dwaas in levende lijve te ontmoeten. Twinkelende ogen en nog vol humor, levenslust ondanks zijn fysieke gesteldheid. Ik heb een boekje over de Azart bij hem gekocht en voorin heeft hij geschreven
" het geluk is met de dwazen", August 's schipper zot.
|
|
|
|
|
|
|
|
Informatiemiddag 10 oktober 2026
Droom jij van wonen in een betrokken gemeenschap, waar mensen samen bouwen aan een duurzame en inclusieve toekomst? Dan ben je van harte welkom op onze informatiemiddag op 10 oktober.
|
EcoBosch is aan de slag met projecten en locaties, die in 2026 een stuk concreter kunnen worden. Om straks echt samen verder te kunnen, zijn we op zoek naar nieuwe leden die willen meedenken, meehelpen en – zodra het zover is – mee dóén.
|
Tijdens een informatiemiddag maak je kennis met onze groep, hoor je wat we tot nu toe hebben bereikt, en krijg je een inkijkje in de huidige stand van zaken én de plannen voor de nabije toekomst.
|
|
De informatiebijeenkomst staat gepland op zaterdag 10 oktober van 14 tot 16 uur.
|
We bouwen aan een meer-generatie-gemeenschap en zijn op dit moment vooral op zoek naar mensen en gezinnen onder de 60 jaar.
Heb je juridische of financiële kennis of ben je een social media tijger? Dan is dat zeker een plus.
|
Maar ook als je die expertise niet hebt en wél enthousiast bent om actief bij te dragen, horen we graag van je. Een korte motivatie is dan welkom.
|
Samen werken we stap voor stap aan EcoBosch: een toekomstgerichte plek om te wonen, te leven en te verbinden.
|
Wil je je aanmelden voor de informatiebijeenkomst van 10 oktober 2026? Stuur dan een mailtje naar: info@ecobosch.nl
De locatie ontvang je na je aanmelding.
|
|
Warme groet de sociale kring
|
|
|
|
|
|
|
We Doen Het Samen-festival
|
|
Op vrijdag 29 mei 2026 dompelden Peggy en ik (Simone) ons bij tropische temperaturen onder in het ‘We Doen Het Samen-festival’ in Utrecht, een festival gericht op het versterken van lokale gemeenschappen en burgerinitiatieven.
|
Wat een feest om zoveel mensen bij elkaar te zien, die zich inzetten voor een initiatief om samen duurzame energie op te wekken, zorg te organiseren, verbindingen in de wijk te versterken of te vergroenen.
|
|
Peggy bezocht een workshop ‘Je gemeenschap versterken met een online platform’ en trof daar gelijk bekenden. Ik luisterde naar een vurig betoog van Kees Klomp (Hogeschool Windesheim) over de grote voordelen van een coöperatieve economie ofwel een ‘meenteconomie’. Het huidige economische systeem, dat uitgaat van individuele materiële behoeften en gericht is op economische groei, werkt ontwrichtend en richt veel schade aan op allerlei vlakken. Zeker 65% van de producten die we kopen, hebben we in feite niet nodig (is ‘begeerte’ in plaats van ‘behoefte’). Een ‘meenteconomie’ waarin we samen eigenaar zijn, samen produceren en samen consumeren, biedt veel kansen voor een sterkere samenleving met belangrijke waarden groen, gelijk, gelukkig en genoeg. Een enthousiaste buurman naast me in het publiek wees me op de podcast Meent Maken. In deze podcast van Marcel Bril en Kees Klomp vertellen zij verhalen over samenleven in de praktijk, burgerregie en het herontdekken van het oude fenomeen ‘de meent’. Mooie luistertip!
|
|
Op het plein liepen we langs de ‘kern met pit – kraampjes’ met mooie lokale initiatieven. In de hal waar veel ondersteunende organisaties stonden, maakte Peggy een vervolgafspraak met een medewerker van Coöplink, die gaat kijken of ze ons kan helpen bij de contacten met gemeenten.
|
Kortom, een inspirerende middag en wat fijn om tussen al deze enthousiaste mensen te zijn!
|
|
|
|
|
|
|
|
De zoektocht naar een kavel......
|
|
Het vinden van een kavel blijft het grootste obstakel om Ecobosch te kunnen bouwen.
Ook al wordt steeds duidelijker dat collectief wonen een goede vorm is voor uitdagingen in de samenleving op gebied van welzijn en zorg.
Verbinden, zorgen voor elkaar werkt goed als mensen elkaar makkelijk ontmoeten en bijvoorbeeld een voedseltuin en gemeenschapshuis delen. Daarnaast wordt uit de voorbeelden duidelijk dat een Ecodorp ook een positieve invloed kan hebben op de gemeenschapsvorming in de buurt. Er zijn belangenorganisaties zoals Gen-NL en Cooplink die collectief wonen aanjagen en faciliteren. Er is landelijk en lokaal beleid om collectief wonen te stimuleren en komt er een landelijk leenfonds. We begrijpen dat grond schaars is maar geven na al die jaren niet op omdat we geloven in de waarde van een Ecodorp. We zijn in contact met twee gemeentes in de omgeving van Den Bosch, werken aan een keurmerk collectief wonen en blijven investeren in de gemeenschap.
|
|
|
|
|
|
|
|
Wat Ecobosch en Landdrift delen
|
|
|
In Maart zijn wij als Ecobosch naar een informatiebijeenkomst op Landgoed Eykenlust in Beek en Donk geweest . Het landgoed zelf maakt zich op om haar toekomst te verbreden door het duurzaam behouden van Eyckenlust en het versterken van de verbinding met Beek en Donk, onder meer door culturele en maatschappelijke initiatieven. Wij kwamen vooral voor - Stichting Landdrift - die op dit landgoed de kans kreeg om haar missie waar te maken.
|
Even toelichten: stichting Landdrift is een organisatie die staat voor regeneratie van landbouwgrond, ruimte voor biodiversiteit, en mensen wil laten samenwonen en -werken aan een natuurlijke leefomgeving.
ZIj willen landbouwpercelen veranderen in veelzijdige plekken waarin natuurherstel, kleinschalige voedselproductie en wonen elkaar versterken. Innovatieve concepten zoals off-grid woningen en tiny farms dragen daartoe bij.
|
En! Zij heeft nu haar , eerste! , plek kunnen vinden op landgoed Eykenlust. We werden meegenomen in hoe zij werken aan bodemherstel, biodiversiteit en voedselproductie, en hoe dit op termijn moet samenkomen met een nieuwe vorm van wonen en samenleven.
Het is een prachtige locatie, waar op 5 hectare gestart is met de aanleg van een tuinderij en pluktuin. We zagen het agroforestry en voedselbos er al helemaal voor ons, wat in een later stadium aangelegd zal worden. Daar op zo´n plek kunnen wonen, leven, en mee kunnen vormgeven aan een prachtig landschap, ook. De prachtige ontwerpen voor off grid woningen liggen al helemaal klaar. Nu nog is het wachten op de gemeente Laarbeek en de provincie die het sein op groen zetten. Lijkt ons dat dit helemaal goed gaat ( en moet !) komen:)
|
|
Er zijn veel overlappingen met wat wij als Ecobosch graag willen en voor staan! Alleen Landdrift maakt haar naam waar: 15 jaar werken aan natuurherstel om het zo rendabel te kunnen maken dat het overgedragen kan worden, om deze hele kringloop op een ander perceel weer te kunnen herhalen. Het wonen en leven op een plek van Landdrift is dus tijdelijk(er) dan wat Ecobosch zoekt.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
We weten allang wie we zijn. EcoBosch is geen idee meer dat we voorzichtig op een keukentafel uitspreiden — het is een groep mensen, een verlangen met handen en voeten, een vereniging die samen op zoek is naar een stuk grond om iets blijvends op te bouwen. We weten wat we willen: een stuk grond, huizen die ademen, buren die elkaar kennen, een plek waar de bomen blijven staan en mensen kunnen wortelen.
|
|
Maar er is een verschil tussen weten wie je bent en dat kunnen laten zien aan iemand die je nog nooit ontmoet heeft. Een gemeente, een grondeigenaar, een bank, een mogelijk nieuw lid — zij kijken naar ons en zien in eerste instantie een groep enthousiaste mensen. Mooi, maar nog niet altijd genoeg. Soms moet je daarom de taal spreken van mensen die je nog niet kennen.
|
|
|
|
|
|
Het CoopLink-keurmerk helpt ons om in die taal te communiceren. Het is een soort vertaling van onze energie, onze plannen en onze intenties naar een vorm die anderen direct begrijpen. Een brug, zeg maar. Aan onze kant van de brug staat alles wat we voelen en willen; aan de overkant staan de mensen die we nodig hebben om dit waar te maken.
|
|
De reis ernaartoe is verrassend tastbaar. Het dwingt ons om scherp te krijgen wat we eigenlijk al wisten. Onze visie. Hoe we besluiten nemen en met elkaar omgaan. Wat ons bindt als we het niet eens zijn. We buigen ons er samen overheen. Het voelt minder als een procedure en meer als een spiegel: hier staan we, dit is wie we zijn, zwart op wit.
|
|
Spannend? Een beetje. Maar ook geruststellend — want dat fundament moet straks een hele woongemeenschap dragen.
|
|
En dit is pas de eerste jaarring. Het keurmerk groeit met ons mee, fase na fase, van de zoektocht naar grond naar bouwen, en uiteindelijk naar samen wonen en beheren — groeiringen die zich vormen terwijl EcoBosch wortel schiet.
|
Het keurmerk is dus niet de bestemming. Het keurmerk is de brug die maakt dat anderen met ons meelopen, vol vertrouwen, richting het ecodorp dat we voor ons zien. En elke plank die we nu leggen, brengt ons een stap dichterbij thuis.
|
|
|
|
|
|
|
|
Samen voedsel verbouwen in een voedseltuin en voedselbos is één van de basisprincipes van een Ecodorp. De uitgangspunten van de permacultuur "zorg voor de aarde, zorg voor mensen en eerlijke verdeling" passen bij de uitgangspunten van Ecobosch.
In het collectief waar in nu woon (Vrijburcht) weet ik uit ervaring hoe voedsel kan verbinden. Hoe een kweepeerboom tot allerlei interacties kan leiden van het sparen van potjes, gezamenlijk plukken van de kweeperen, schillen en verwerken tot jam. Vervolgens worden deze jampotjes weer ingezet als dank voor allerlei burendiensten. Om meer te leren over permacultuur heb ik, Peggy, een cursus gevolgd bij Gerard Visser van Voedselbosje.
|
|
|
Zes zaterdagen verdeeld over negen maanden een combinatie van theorie, op onderzoek en zelf doen. Met een bevlogen docent en leerlingen die eenzelfde passie delen en ergens in Nederland bij dragen aarde en verbinding. Zoveel gedaan dat ik hier volsta met een paar hoogtepunten. We hebben zelf witlof en knoflook geplant. Zaadjes gedeeld en opgekweekt, een zadenrollade, een wormenhotel en een aardappeltoren gemaakt. Veel geleerd over de bodem en schimmels, het belang van een gezonde bodem, zonder te ploegen "no-dig" en hoe je dat stimuleert. Shiitake en oesterzwammen kweek voorbereid. Een Bosbad onder begeleiding en elke keer de lunch gedeeld. Op wildpluksafari met een gezamenlijke maaltijd van de oogst. Een bezoek gebracht aan een Heerenboerderij en een Voedselbos. Wil je meer weten over de training kijk dan op De Voedingsbodem. Ik heb ontzettend genoten van het buiten zijn, buiten werken, alle kennis die ik heb opgedaan en van de fijne groep. Dit alles is zeer behulpzaam bij de voorbereidingen voor Ecobosch.
|
|
|
|
|
|
|
|
